,,სამოთხის გვრიტები”

Saturday, April 3, 2010

შატალოს შემდეგ......

კიდევ წახვალთ შატალოზე?!

ისევ მოგიწევთ კედლების ხეხვა და ღებვა..........

Thursday, April 1, 2010

დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში

დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში მოსწავლეებმა თავად ისურვეს წასვლა...დიდი ხუთსაბათი აირჩიეს და...პირველი აპრილი დაემთხვა....დიდი ტყუილისა და ხუმრობის დღე...პირველი ტყუილიც პანთეონთან მიახლოებულებს მიაგებეს.........მომტყუებელი საკმაოდ ხანსი შესული,მაგრამ იუმორის გრძნობით დაჯილდოებული ქალბატონი გახლდათ...მაგრამ ფრაზა:,,აუ,როგორ მომატყუა ამ ქალმა”პირიდან არ მოშორებია გოგა სმოევს............

სამების ტაძარში

,,სამოთხის გვრიტები” 31 მარტს სამების საკათედრო ტაძარში მოსალოცად მივიდნენ....

სკოლაში ცელქები და ონავრები არიან,ღვთის სახლში კი საოცრად მშვიდები,სათნოები,გაწონასწორებულები ჩანდნენ ისინი...ისინი ხომ უფლის შვილები არიან!

Thursday, March 25, 2010

მე ვუმღერი ჩემს მშობლიურ ენას

მშობლიური ენის სიყვარულს დედის მუცლიდან ვსწავლობთ,იგია ჩვენი უპირველესი საკონტაქტო ენა,რომელიც უფრო გვაახლოვებს საყვარელ ადამიანებთან.
დედაენის საშუალებით გადმოვცემთ ემოციებს:სიხარულს,სიყვარულს,წყენას,გაბრაზებას,ტკივილს და
რაც ყველაზე მთავარია,მისი წყალობით თვით შემოქმედსაც ვესაუბრებით.

ქართული ენა უკიდეგანო და მდიდარია.მან ბევრ ქარიშხალს გაუძლო;მის ამტანობას საუკუნეებმა ფერი ვერ უცვალა და დღეს ჩვენამდე მოაღწია ისეთი სრულყოფილი სახით,როგორიც დღესდღეობით არის...

მე ,როგორც ერთ რიგით ქართველს ,უფლება არ მაქვს დიდების შარავანდედით არ შევამკო ის გმირი ქართველები,ვინც ენის შენარჩუნება-განვითარებისათვის თავი არ დაზოგა.

მადლობა იმ დიდ ქართველ პატრიოტებს,ვინც წინ აღუდგა მცდელობას,წაერთმიათ ჩვენთვის უფლება დედაენის სიყვარულისა, და,მიუხედავად საფრთხისა, არ შედრკნენ,მხარი მხარს მისცეს,შეერთდნენ და ენას ძალა შეუნარჩუნეს,ქართველთა ვაჟკაცობამ და ერთსულოვნებამ მტერი დააჩოქა და ხელი ააღებინა ბოროტ განზრახვაზე.ამის შემდეგ 14 აპრილი დედაენის დღედ გამოცხადდა.

"სამი ღვთაებრივი საუნჯე დაგვრჩა მამაპაპათაგან:ენა,მამული,სარწმუნოება.თუ ამას არ ვუპატრონეთ,რა კაცები ვიქნებით,რა პასუხს გავცემთ შთამომავლობას?..."-გვიანდერძა დიდმა ილიამ და ჩვენც ვალდებულნი ვართ თაობიდან თაობას გადავცეთ ეს ანდერძი,რადგან ყოველი ქართველი მოვალეა თავისი სიცოცხლე ქვეყნის,ერისა და ენის სიყვარულს მიუძღვნას.

ჩემი ენა ჩემი ქვეყნის ისტორიაა.
ენა დიდი დავითისა და მეფეთმეფე თამარისა,დავით გურამიშვილისა,ხანძთელისა,ამაგდარი სულხან-საბასი,ილია მართლისა და სხივნათელი აკაკისა,ენა-შოთას "ვეფხისტყაოსნით"მოვარაყებულ-მოჩუქურთმებულო.ქართველ გენიოსთა მარგალიტებით მოქარგულო!

"ო,ენავ ჩემო"კურთხეულო და მადლიანო,ჯიშიანო და ძარღვიანო,ენავ სიცოცხლისა და სიხარულის მომნიჭებელო,ჩემო სისხლო და ხორცო,ენავ ფარნავაზიანო!
შენ მსოფლიოს უდიდესი საოცრება ხარ,უანგარიშოა შენი საუნჯეთა სალარო!
ფესვები ისე ღრმადა გაქვს გადგმული ქართული მიწის წიაღში,რომ ვისაც შენი მოსპობა სწყურია, ჯერ ისტორია უნდა წაგვართვას,წარსული უნდა შეგვიბღალოს.

ქართული მზე-ენაა,მრავალფეროვანი და მრავალსახოვანი,მზესავით დაგვნათის თავზე და თავისი უშრეტი სხივებით გვათბობს.ყველა ენისათვის შესაშურია მისი სიტყვაუხვობა,დედასავით თბილი და ტკბილი სანაცვლოდ არაფერს ითხოვს,გარდა იმისა რომ არ დავამახინჯოთ,არ წავწყმიდოთ და გვიყვარდეს,მას ხომ სიყვარული ასაზრდოებს!

დედაშვილობის ენავ!ენავ ჩემი ოცნებისა და ფიქრებისა!ენავ ქართული მრავალჟამიერისა და იავნანისა,ჩვენო სიამაყევ და თვალის ჩინო,ჩვენი შთაგონების ენავ,შენში ჩააქსოვა ქართველმა ქართველმა გრძნობები და განცდები!ღვთის საგალობელო წმინდა ხარ,ვიჩოქებ შენი სიდიადის წინაშე და არასოდეს მომბეზრდება შენი მოფერება.

"ქართული ენა არის ღმა და უნაპირო,ბრძენი,თავმდაბალი,მიუწვდომელი,ვითარცა გონება და სიყვარული.მასშია მთელი საქართველო.
გაზაფხულზე გაშლილი ვარდივით მშვენიერია იგი და ახლადამოსული,ცხოველმყოელი სხივივით საამო..."-ასე ამკობს უწმინდესი და უნეტარესი სრულიად საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქი ქართულს.
სანამ ენა ჩვენი ამაყად წელგამართული დგას ფეხზე,ჩვენ არაფერი გვიჭირს:"რა ენა წახდეს ერი დაეცეს",თუ ეს რგოლი ჯაჭვისა გაწყდა,მაშინ ერს გადაშენება უწერია...

დედაენავ!დედაბოძო ქართული არსისა,ბურჯო მამულის ერთიანობისა და სიმტკიცისა,გულში გიხუტებთ,თავს გევლებით და მზრუნველობას არ მოგაკლებთ.იდიდოს შენმა სახელმა და გენაცვალოს ყოველი ქართველის სიცოცხლე...

სოფო მენაბდიშვილი
VIII-5 კლ.მოსწავლე

Wednesday, March 24, 2010

მარიამ კასრაძის შემოქმედება

მარიამი ქ.თბილისის №32 საჯარო სკოლის მე-8 კლასის მოსწავლეა...

უყვარს კითხვა,წერა,წაკითხულზე მსჯელობა....

გონიერება და სწავლისადმი სერიოზული დამოკიდებულება მას ნებისყოფას

უწრთობს,ფანტაზიას უვითარებს....

თვალი მივადევნოთ მის ნაწერებს....

იმ დღეს, დავალების წერას გვიან შევუდექი... მოთხრობა უნდა დამეწერა, ვიფიქრე ზოგიერთი მწერლის შემოქმედებისათვის გადამეხედა. ჩემს საყვარელ ადგილებს გადავხედე დუმბაძისა და დოჩანაშვილის მოთხრობებში... ამ წიგნშივე შევხვდი გოდერძი ჩოხელის "ნაწილიანს", მიუხედავად იმისა, რომ წაკითხული მქონდა, თან ძალიან გვიანი იყო, გულმა ვერ გამიძლო და კიდევ ერთხელ წავიკითხე. შემდეგ დავალების შესრულებას შევუდექი. ერთ ადგილზე ბევრს ვფიქრობდი, თავი ხელებში ჩავრგე და ჩამეძინა... გოდერძი ჩოხელი მესიზმრა, ხელში თავისი წიგნი "ადამიანთა სევდა" ეჭირა, გამომიწოდა და მითხრა "ეს დაგეხმარებაო."

თქვა და წასვლა დააპირა მაგრამ მობრუნდა და მითხრა:

- ერთი რამ მინდა, რომ გახსოვდეს, ის, ვინც ჩემს ოჯახს იცნობს და ელაპარაკება, ისევე როგორც შენ, მათი სახით ჩემთან ლაპარაკობსო, იმისთვის მე რომ აქ ვარ და შენთან ლაპარაკი შემიძლია შენს დამრიგებელს უმადლოდეო.

... არ ვიცი ამას რა დავარქვა: სიზმარი თუ ხილვა... დაწვრილებით არ მახსოვს შემდეგ რა მითხრა, მაგრამ ეს სიტყვები გულში ჩამრჩა და გამიხარდა კიდეც... კვირა დღეს, მოსახსენიებელში მოვიხსენიე და მისმა სიტყვებმა - "მადლობთ, შენი ლოცვა მომივიდა და ბედნიერი ვარო," საოცრად გამაბედნიერა.

სკოლაში, გოდერძი ჩოხელის კვირეულის ბოლოს, ღონისძიებაზე რამდენი ლექსი და მოთხრობიდან ამონარიდი მოვისმინე, მაგრამ რატომღაც დამამახსოვრდა სიტყვები: რა მნიშვნელობა აქვს სიყვარული როგორია იღბლიანი თუ უიღბლო, სიყვარული სიყვარულიაო...ახლაც, ამ გამოცხადებისას ეს სიტყვები გამახსენა და მკითხა:" - მიხვდი მაგ სიტყვებით მე რომ დაგელაპარაკეო?..." მას შემდეგ ვიხსენებ, რატომ მითხრა ეს თუმცა ვერ მივმხვდარვარ. ყოველ დღე რაღაც მახსენდება მისი საუბრიდან და იმედი მაქვს, ერთ დღეს გაურკვევლობა აღარ დამრჩება.

ვფიქრობ, გოდერძი ჩოხელის სული დამეხმარა იმაში, რომ მეორე დღეს სასწაული მოვახდინე, როცა მასწავლებელმა ჩემი მოთხრობა წამაკითხა და ყველა სულგანაბული მისმენდა... კიდევ უფრო გამიძლიერდა სიყვარული და პატივისცემა ჩემი საყვარელი შემოქმედისადმი.

მარიამ კასრაძე

2009 წელი

საუბარი სიმებთან...

სუსხიანი საღამო იდგა. ნოემბერი იწურებოდა. წვიმდა... თუმცა ამინდის მიუხედავად ქალაქში სიწყნარეს არ დაესადგურებინა. ქუჩებში მრავლად მოძრაობდა ტრანსპორტი და ხალხიც თავის საქმეზე დარბოდა,ფუსფუსებდა. აქა-იქ გაისმოდა მეტროს ყრუ გუგუნი. ამ ყველაფერს აკვირდებოდა დიდი, თეთრი შენობიდან გამოსული 15-16 წლის გოგონა. თუ შეათვალიერებდით ერთი შეხედვით, მასში განსაკუთრებული არაფერი იყო, მაგრამ დაკვირვებული თვალი მაინც დაინახავდა მის თვალებში იმას, რაც ყველა ადამიანში არ დევს. ტანთ ჯინსები ემოსა, შავი ქურთუკი და ზურგჩანთა ჰქონდა მოკიდებული. შეკრული თმა ერთ ადგილას ჩამოშლოდა და სათვალეს ნახევრად უფარავდა... უი, სულ დამავიწყდა, იგი მრგვალ სათვალეს ატარებდა. ფიქრით სადღაც დაჰქროდა. ვინ იცის, იქნებ სახლში, იქნებ მეგობრებთან, იქნებ სკოლაში ანდა მშობლებთან ზეცაში...მისი სხეული სულს დაეტოვებინა და უთავბოლოდ დაჰქროდა სადღაც. გოგონა მიდიოდა, ნელა, აუჩქარებლად, ვერც კი ამჩნევდა მის გარშემო მოძრავ ხალხს. თავი ჩაეღუნა და ფიქრობდა მწარედ. აი, მეტროსაც მიადგა, შევიდა და ადგილი დაიკავა. ისევ მწარე ფიქრები,მაგრამ ნეტავ ვის ადარდებს ეს? აგერ, გვერდზე ორი გოგონა პატარა სარკეში იხედება და თმის ფერს იმოწმებს, აი გვერდზე მჯდომი ბანკირი ფულს ითვლის... დანაღღვლიანებული ამოვიდა მეტროდან და ნელი ნაბიჯით გაუყვა სახლის გზას. უკვე ბნელოდა, გზა ლამპიონებს გაეჩირაღდნებინათ.აი, სახლსაც მიაღწია. უძალოდ, უიმედოდ დააკაკუნა. კარი შავებში ჩაცმულმა მოხუცმა გააღო.

- მოხვედი შვილო?

მაგრამ პასუხად, მხოლოდ ერთხელ დაუქნიეს თავი. გოგონამ ჩანთა დადო, ქურთუკი გაიხადა, აცრემლებულ ბებიას შუბლზე ემთხვია და მეორე ოთახში გავიდა.

არ გეგონოთ, მის სახლს ხუთი ოთახი ჰქონოდეს, მხოლოდ ორი, ისიც ღარიბულად მოწყობილი. შესასვლელში ძველებური, მრგვალი ხის მაგიდა იდგა, თავისი ძველი სკამებით, იქვე კუთხეში პატარა დივანი, რომელსაც საწოლად იყენებდნენ. ტელევიზორი, ტელეფონი ან მსგავსი რამ მათი სახლისთვის უცხო იყო, ხოლო მეორე ოთახში შენიშნავდითპატარა მაგიდას, რომელიც ნოტებით იყო დატვირთული, ერთ-ერთ კუთხეში ძველებური, შავი პიანინო იდგა. კლავიშები, სულ გაყვითლებოდა, მასზე მდგარი სანთლები თითქმის ჩამწვარიყო. გოგონასთვის ეს იყო მთელი ავლადიდება, ბინა, თავშესაფარი, მშობელი...

იმ დღესაც, ჩვეულებრივად ჩანთიდან ნოტები ამოიღო და ინსტრუმენტთან დაჯდა. ნოტები გაშალა, სული დაიბრუნა და ახალი მოგზაურობისთვის მოემზადა. გრძელი, მარმარილოსებრ ნატიფი თითები სათუთად შეახო კლავიშებს და თითქოს პიანინოს, მკვდარი გულის სიმები შეურხია, იფიქრებდით ეფერებაო ინსტრუმენტს, გულს ულბობს ამ სასტიკ სამყაროშიო. თითქოს მისნაირი ობოლი იპოვა და თავის ამბავს უყვებაო. გული მოგიკვდებოდათ მისი მელოდიისთვის რომ მოგესმინათ, პატარა, მეოცნებე გოგონა ოცნებობს ლამაზ, სითბოთი სავსე ოჯახზე, საჭმელზე... მისი გრძნობები პიანინოს გადასდიოდა და იგი საოცარ ჟღერადობას აძლევდა მათ, სადღაც გულის სიღრმეში სწვდებოდა ადამიანს და მივიწყებულ კუნჭულებს უნათებდა. მისი მუსიკა სულ სვა იყო. მისი ტრაგიზმი სხვა სახის იყო და, როგორც ყოველთვის, მუსიკა, ხომ ტრაგიზმის თანამგზავრია.ორივე თითქმის შერწყმულიმცნებებია, ისე არ არსებობს ერთი მეორის გარეშე, როგორც მეორე პირველის გარეშე. მუსიკა, ხომ ადამიანის საუკეთესო მეგობარია, მისი განცდების საოცარი გამზიარებელი. ამ შემთხვევაში არც გოგონა ყოფილა გამონაკლისი, იჯდა და უამბობდა პიანინოს საფიქრალს და გამვლელ-გამომვლელნი ეკითხებოდნენ ერთმანეთს:

- ნეტავ ვინ არის?

- ასეთი ნიჭი უნდა იკარგებოდეს?

თუმცა სურვილი არც არავის გასჩენია გაეგოთ ამ კითხვებზე პასუხი. გოგონა ყოველ ღამე იჯდა, ყვებოდა, უთანაგრძნობდა სიმებთან საუბრით, ათბობდა ცივ ღამეს, სიცოცხლით ავსებდა ოთახს, ყოველდღე სხვადასხვა მელოდიას უკრავდა, იგი არ ჰგავდა არავის დაკრულს. წერდა გამალებით, გატაცებით წერდა და წერდა... და არც კი იცოდა რისთვის ან ვისთვის.

განვლო წლებმა... დიდ დარბაზში მსმენელის მხურვალე ტაში არ წყდებოდა...ლოჟაში აცრემლებული გოგონა იდგა უზარმაზარი თაუგულით და დიდი ტკივილით. ეჰ, ნეტავ დედაც მოსწრებოდა ამ დღეს...

... განა არ შეიძლება მოვუაროთ და გავუფრთხილდეთ ადამიანებს, რომლებიც ჩვენ გვწირავენ სიცოცხლეს, განა არ შეიძლება მოვეფეროთ სიცოცხლეშივე?

... როგორ არა, შეიძლება, მაგრამ სამწუხაროდ ადამიანები მაშინ იგებენ ერთმანეთის ფასს, როცა კარგავენ...

მარიამ კასრაძე