საკუთარი თავის შესაცნობად

,,ყმაწვილი უნდა სწავლობდეს საცნობლად თავისადაო,ვინ არის ,სიდამ მოსულა,სად არის,წავა სადაო?!”-ამბობს დავით გურამიშვილი.


ადამიანია იგი,ვინც თავი შეიცნო .

შეიცანი  შენი თავი,ეს ყველაზე ძნელია:თავმოყვარეობა ყოველთვის აჭარბებს ჩვენს ღირსებებს.

ვინც შეიცნო საკუთარი ცოდვები,იგი გამოსწორებისკენ ნახევარ გზაზე დგას.მაგრამ ვისაც არ შეუცნია თავისი ცოდვები,მას ჯერ არც მარხვა დაუწყია და არც-ლოცვა.

ვინც თავს რაიმედ მიიჩნევს,იგი სინამდვილეში არაფერია,თუმცა თვითონ ასე არ ფიქრობს.

მანამ არ დაიძინო,ვიდრე არ გაანალიზებ ცოდვებს,რომლებიც დღის განმავლობაში ჩაიდინე.

მიუკერძოებელნი ვიყოთ საუთარი თავისადმი,რათა სამართლიანად მოვექცეთ სხვებს.

პოეზიის საღამო

2010 წლის 5 მარტს ქ.თბილისის №32 საჯარო სკოლაში გაიმართა პოეზიის საღამო.
გამარჯვებულები:

თამუნა ზუბიაშვილის შემოქმედება

ამ ნაწერებში ერთი ცნობისმოყვარე გოგონა ცხოვრობს თავისი ტკივილითა და სიხარულით,გატაცებებითა და რეალობით,იმედებითა და ფიქრებით....მისი ჩანახატები დიდ ტკივილს გამოხატავს...ტკივილი რეალობასთან შეუგუებლობითაა გამოწვეული....

გოგონა ფიქრობს,რომ მას ვერ უგებენ,ან უგებენ,მაგრამ არა ისე,როგორც მას უნდა...ამაშია მისი ორიგინალურობა...ამიტომაა იგი გამორჩეული სხვათაგან....წლები თავისას მოიტანს...მერე შეხედულებებიც შეიცვლება ცხოვრებაზე....ბევრი ნათელი წერტილი გამოანათებს და იმ დიდ კოცონად აბრიალდება,სიყვარული რომ ჰქვია სახელად....

გზას დაგილოცავ,ჩემო თამუნა!

არ დადო კალამი....

შენ ბევრი უნდა წერო....

ლია მასწავლებელი



ბეწვის ხიდი...

ამბობენ,ცხოვრება ბეწვის ხიდია და თუ ნელა არ გაივლი,ჩაგიწყდება და ჩავარდებიო...ჰოდა,მე კი არ მივდივარ,მივრბივარ ამ ბეწვის ხიდზე...ვინ იცის,რამდენჯერ ჩავვარდნილვარ,მაგრამ რაღაცას თუ ვიღაცას წამოვუყენებივარ და აი,ისევ აქ ვდგავარ,ამ დაგლეჯილ,გაცვეთილ ხიდზე...

მინდა გადავხტე და ყველაფერი დავამთავრო ამით,მაგრამ მიბმული ვარ და ვერ ვინძრევი,მეშინია,რომ დავიმტვრევი...რომ იქ,იმ წყვდიადში ბოლოს შუქი არ გამოჩნდება...

მაგრამ ამ ბეწვის ხიდმაც დამღალა,უსასრულომ,მაღალმა,მიუწვდომელმა და სასტიკმა,მარტო ხეტიალმა დამღალა ...ცხოვრება...ცხოვრება...სიცოცხლე...სიკვდილი...მერე ისევ სიცოცხლე და ისევ სიკვდილი!

ერთი,ორი,სამი...ეს რა არის?რა თუ ვინ?!ბგერები!ბგერები! რითმი დარღვეულია.არასწორად უკრავენ ისედაც შეშლილ,დამახინჯებულ მელოდიას.

არ მინდა ,არა,ამის მოსმენა!არ მინდა,მაგრამ უფრო იმატებს მისი ღრიალი.მაყრუებს ჯოჯოხეთიდან ამოძახილი ხმები.როგორც ჩანს ,კიდევ ვიღაც გამოიჭირეს-ცოდვებით დამძომებული,ბეწვის ხიდიდან თვითნებურად გადამხტარი...

ისევ გავრბივარ,გავრბივარ და ვერ ვჩერდები.ჩაწყდება ხიდი?ჩავვარდები? და იქნებ სჯობს მოხდეს,რაც მოსახდენია!იქნებ სჯობს ამ ხიდის მიღმა?!

იქნებ ფრენა ვისწავლო!ფრენა!ფრენა და არ დავეცე!

იცინეთ,იცინეთ!თქვენ ხომ მეტი არაფერი შეგიძლიათ!ისე იცინეთ,რომ თქვენივე ნერწყვმა დაგახრჩოთ,საკუთარ სისხლში იცუროთ!

რას მოითხოვთ ჩემგან?!მეც დავლიო ის მომწამვლელი წყალი,რომ თქვენნაირად დავინახო ყველაფერი?!ცხოვრება ხალისიანი მომეჩვენოს და ვიცინო?!ვიცინო ისე,რომ საკუთარმა ნერწყვმა დამახრჩოს?!საკუთარ სისხლში ვიცურო ?!

მიყურეთცარიელი უაზრო მზერით და იცინეთ!

იცინეთ!

მე არ აგყვებით,მე გავაგრძელებ გზას ამ ცხოვრებისამაოებაში,ვიქანავებ ბეწვის ხიდზე და დაველოდები,როდის დასრულდება ეს საზისღარი მელოდია...მერე წავალ,გადავხტები და სულ არ ვინერვიულებ,იქ რა იქნება-წყვდიადი,სინათლე თუ...ეშმაკების ხარხარი!ალები!ჯოჯოხეთის ალები!

-და ,როგორც იკაროსი,მეც ისე დავასრულებ?

-დიახ!

იყოს ასე.მან სცადა გაფრენა,სცადა გაფრენილიყო.იქნებ სჯობს ცვილის ფრთებით გავფრინდე და იქვე დასრულდეს,ვიდრე დიდხანს იწანწალო ამ ამაოებაში,არარაობაში,ქვესკნელსა და ზესკნელს შორის,არყოფნაში,სიკვდილისა და სიცოცხლის მიჯნაზე,ანგელოზებსა და დემონებს შორის...

ჰოი,ბაბილონის გოდოლის ნანგრევებში ხართ და ვერ ახერხებთ გამოსვლას,არც გინდათ!გეშინიათ ახალი სამყაროსი,ახალი ხედვების.გირჩევნიათ,თავზე დაგემხოთ ყველაფერი,ვიდრე ახალი შექმნათ.

ხო და არცა ხართ ღირსნი!იყავით წყვდიადში გამოკეთილები,არ ისწრაფოთ სინათლისაკენ...მე კი შემეშვით!ვერ ჩამითრევთ,თქვენი დაცინვით ვერ შემაშინებთ!ნანგრევებში ჩარჩენილი ბრბო ხართ.

...ვიყო მარტო,სამარადისოდ...მარტო ვიარო...ვივლი ყინვაში,სიცივეში,მარტოობაში...მე ვიპოვი ,,გმირი ულალუმის” სამარეს და მერე.მშვიდობით,წყვდიადით თვალებგამოცარიელებულო და გრძნობებისაგან დაცლილო ,,ბაბილონის ტყვეებო”...

ნაცრისფერი გვირაბის მიღმა

და ეს წყეული დღეც ჩაესვენა...

მკლავს მარტოობა....

სიჩუმე მეფობს...

დავრჩი მარტო მე,ჩემს აუგ,ბნელ ფიქრებთან ერთად....

სადღაც წყვდიადში,სიბნელეში,სიცივეში,სუსხიანი ღამის პატარა სენაკში მოვთავსდი...

ჰაერი ცივი იყო...სუნთქვას ვცდილობდი.თითო ჩასუნთქვაზე ვგრძნობდი,თუ როგორ ივსებოდა ჩემი ფილტვები მძიმე ,ცივი ჰაერით...თვალები მიელავდა და ვგრძნობდი.რომ ცრემლები მომდიოდა...ისინი დაძინებას ლამობდნენ,მე კი არ დავანებე...მაფიქრებდა უმცირესობიდან უკიდურესობა და უკიდურესობიდან-უმცირესობა...მაფიქრებდა ირონიის ხიბლი.ცხოვრების დრამა,სადაც ჩემი როლი კელაპტარივით ანათებდა....

-ვაიმე!!!...

რაღაც ვიგრძენი .

-ეს რა არის?!

ვიღაცის ხელია...ცივი,ყინულივით ლივლივა.ცივი ხელი შეეხო ჩემს გულს და მთელი სხეული გამიყინა...ყოველ უფრედსი დამიარა მისმა სუსხმა...უცნაური გრძნობა დამეუფლა....ხელის ტითები ისე მივჟუოდა,თითქოს დენმა დამარტყა...

შემდეგ თვალებსაც მოსწყინდათ ამდენი უაზრობა და დაიძინეს...

არ ვიცი ამის შემდეგ რამდენი დრო გავიდა.უცებ თვალები გავახილე...გავახილე და...რა დავინახე!-მოკაშკაშე მზე!უკიდეგანო თეთრი სივრცე!

საოცარი სიმსუბუქე ვიგრძენი.მივიხედ-მოვიხედე.რაღაც ნეტარებას ვგრძნობდი...უკან გავიხედე და ...ჩემს უკან ნაცრისფერი გვირაბი შევნიშნე...

წამით შევტოკდი...დავიბენი....

შემდეგ კი გვირაბისაკენ გავეშურე...შევედი...ძალიან ბნელოდა...თითქოს სუსხი იკბინებოდა...ჩემი ყურადღება რაღაცამ მიიპყრო....ერთ კუთხეში ვიღაცის მძორი ეგდო...კარგად ვერ ვხედავდი და მივუახლოვდი...დავხედე და დავინახე გატანჯული,გაციებული სახე,თვალებიდან სისხლიანი ცრემლები გადმოსულიყო და ლოყებზე მიჰყინვოდა...ჩემი გვამი შევიცანი....

ვერ გეტყვით,ამ გვირაბში რამდენი ხანი დავყავი იმის გამო,რომ დროის მონაცვლეობას ვეღარ ვგრძნობდი...იმ სიბნელიდან გამოვედი,სუფთა ჰაერი ჩავისუნთქე...ავხედე მოკაშკასე მზეს და მივხვდი-კარგია ციხის მიღმა!...შენი თავისუფალი სული!...

ცისარტყელა

მივაბიჯებდი ტალახიან ბილიკზე...

ბილიკს დასასრული არ უჩანდა...მე კი ვერ ვხვდებოდი,სად ან რისთვის მივდიოდი....უბრალოდ მივდიოდი,მივაბიჯებდი ამ სამყაროს კანონზომიერებაში...დროდადრო ჩემს გარშემო ყველაფერი ფერებს კარგავდა.სამყარო-ფერებს,მე კი-გრძნობებს...

ჩემს გულს მხოლოდ სევდამ არ უღალატა,ის გამუდმებით ჩემში იყო....

არც ჩემს გარშემო ჩანდა ვინმე....მე კი ისევ მივაბიჯებდი და ვფიქრობდი:,,ნეტავ და,საით?რას ველი?იქნებ შემომრჩა იმედი რაიმე მიზნის დასახვისა?”...

,,მიზნები”...

მწარედ ჩაიცინა ჩემს გულში სევდამ!

ჩემს თავს გამუდმებით კითხვებს ვუსვამდი...მათზე პასუხებს კი ვერ ვპოულობდი....

ჩემს უკან რაღაც საშინელი ჩხავილი გაისმა....მივიხედე...უზარმაზარი არწივი დავინახე,გულში ისარი გასჩროდა ,მაგრამ ისრის მსროლელი არსად ჩანდა....მსხვერპლს სისხლი არ სდიოდა.უმწეოდ ეგდო და საცოდავად ფართხალებდა....

გულდამძიმებული ისევ ჩემს ბილიკს მივუბრუნდი...გზა გავაგრძელე....პასუხგაუცემელი კითხვები მოსვენებას არ მაძლევდა...რაღაც შინაგანად მღრღნიდა....ნაბიჯი გადავდგი...საფეთქლებზე სისხლის დიდი ნაკადი მომაწვა...მთელს სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა...მუხლები მომეკვეთა...ძირს დავეცი და ტალახში სულმთლად ამოვისვარე...

ადგომა არც კი მიცდია...

ლოყებზე სისველე ვიგრძენი....ჯერ ვიფიქრე,რომ ვტიროდი....შემდეგ კი მივხვდი,რომ მაწვიმდა...გზა უარესად ატალახდა...მე კი ვიწექი და აღარაფერზე ვფიქრობდი...

უცებ....

გულზე ცეცხლი წამეკიდა...

დავინახე,ისარი ჩამსობოდა....

ვერც კი გავაცნობიერე,ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა....

გაუნძრევლად ვიწექი..

ნეტავ,ვინ ისროლა ისარი-მეთქი?-ვფიქრობდი.ვიცქირებოდი გაოგნებული.ჩემს ირგვლივარავინ ჩანდა....

ვიგრძენი,რომ აღარ მაწვიმდა.

თვალთახედვის არე ვიწროვდებოდა და ვიწროვდებოდა....

ბუნდოვნად ვხედავდი,მაგრამ მაინც ვაცნობიერებდი სამყაროს ფერად ფერებს...

ჩემს წინ წინ ცისარტყელა გადაჭიმულიყო...

გავიღიმე და....ეს ღიმილიც ტუჩებზე შემაცივდა....

თვალები გაბრწყინებული დამრჩა...

სხეული ყინულად მექცა,გავქვავდი....

გულში ჩაღვრილი სითბო კი ვეღარ ერეოდა გათოშილ სხეულს....

ამ სამყაროსგან მოშორებით...

ვფიქრობ,ვოცნებობ,ვხუჭავ თვალებს და მივდივარ სადღაც უფსკრულში...

სადღაც იქ,სადაც ოცნებები ახდება,სადაც თავისუფალი ხარ...

სადაც ყველას უყვარხარ...სადაც არავინ განგსჯის..

.სადაც შენი ბედნიერება ყველას უხარია...

სადაც ყველა შეგიყვარებს ისეთს,როგორიც ხარ...

სადაც სიკეთეს უანგაროდ სჩადიან...

სადაც შენი ემოციები ფასობს...

თვალებს გავახელ...

თითქოს თბილი ჰავიდან სადღაც ყინვაში შეიჭრები...სადაც ხვდები,რომ რეალობაში ხარ და ოცნებებიარ ახდება.სადაც ხარ მონა ბრბოსი,და ეკუთვნი კიდეც ამ ბრბოს...სადაც პირში გიცინიან და ზურგს უკან გჭორავენ...სადაც ყველა გაკრიტიკებს და განგსჯის,თითქოსდა ამის უფლება ჰქონდეთ..სადაც ყველა პირველობისათვის იბრძვის და დაუნდობლად იშორებს მოწინააღმდეგეს...სადაც შეგიყვარებენ,თუ შენც მათნაირი გახდები,მაგრამ იციან კი,რა არის სიყვარული?!სადაც ყველაფერს გაყვედრიან...სადაც შენს ემოციებს ცივი ირონიით დასცინიან...სადაც ხარ მგელი,რომელიც გისოსების მიღმაა,სარკმლიდან მთვარეს დაინახავს თუ არა,სევდიან ყმუილს დაიწყებს...

დავჯდები კუთხეში...ავტირდები...ხალხი ცივ თვალებს შემომანათებს...გამყინავი ირონიით გაიცინებს...

მე კი ვხუჭავ თვალებს და ისევ მივდივარ ამ სამყაროსგან მოშორებით....

მარტი მოსულა,მოსულა.....

გაზაფხულის პირველი თვე....

გაზაფხულის სურნელების პირველი სხივის შემომფრქვევი თვეა მარტი.....

გაზაფხულის დასაწყისშივე აღინიშნება 2 შესანიშნავი დღესასწაული:3 მარტი და 8 მარტი.

                      გილოცავთ,ქალნო,ამ ზეიმს,

                     გეხუროთ წმინდა მანდილი,

                     სულ ბედნიერად გაგევლოთ,

                     ცხოვრების დიდი მანძილი...

გვრიტების შემოქმედება

ერთი სიყვარულის ისტორია
გარეთ ძალიან წვიმდა. ხალხი თითქოს რაღაცამ შეაშინაო, სწრაფი ნაბიჯებით ყველა შინისკენ მიიჩქაროდა.ვიყურებოდი ფანჯრიდან და სარკმელზე თანაბრად დაცემული წვეთების ხმა ჩემთან ერთად იხსენებდა ერთ სიყვარულის ამბავს....

ეზოში მანქანა გაჩერდა. მეზობელ სახლში, შორი გზიდან სტუმრები ჩამოსულიყვნენ.... სადარბაზოსთან ვიდექით და თვალს ვადევნებდით მამა-შვილის ტკბილ საუბარსა და უცნაურ ჩაცმმულობას. ჩანთები ბევრი არ ჰქონდათ, მაგრამ ეტყობოდა, რომ ძალიან მძიმე იქნებოდა, არცერთი არ გავნძრეულვართ, უფრო მეტიც, მედიდურობამ და ქალაქელობამ თავი იჩინა და უცხოებს სიცილიც კი დავაყარეთ.

გადიოდა დღეები. მმეგობარმა ახლობლის დღეობაზე მთხოვა ავსულიყავით და ნეც უსაქმურობისგან დაღლილმა ცოტა გართობა გადავწყვიტე. სუფრაზე კარგად მოვილხინე და საერტო საცნობებიც აღმოვაჩინე. უცხოდ მხოლოდ ერთ ადამიანს ვუყურებდი, რომელიც დრო დადრო სუფრასთან გამოჩნდებოდა და მორიდებით მხოლოდ სამზარეულოში ფუსფუსებდა. გარეგნობითაც და თავდაჭერილობითაც ყველასგან გამოირჩეოდა, მხოლოდ სტუმრებისთვის იჩენდა ზომიერ ყურადღებას. გადავწყვიტე ,გავცნობოდი. მაშინვე მივხვდი, რომ ჩვენი მასპინძელი, ცოტა ხნის წინ რაიონიდან ჩამოსული სტუმარი იყო.

გაცნობა ყოველი დილის შეხვედრი გაღრმავდა.
გოგონა აბიტურიენტი იყო, ჩასაბარებლად ემზადებოდა. მე კი თავმომწონე, ქალაქელი ბიჭი, რომელიც უამრავი სულელი თავგადასავლებითა და ერთფეროვნული ცხოვრებით რაღაც ცვლილებებს ვეძებდი...
ვეძებდი და ნამდვილად ვიპოვე უმშვენიერესი გოგონა, თავისი უბრალოებითა და შინაგანი სილამაზით, ერთგულებითა და წესიერებით.... ჩემი სიახლოვითა და ყოველდღიური შეხვედრებით გულუბყვილო გოგონას თავი შევაყვარე, სეირნობას მივაჩვიე და სწავლაზე გული ავუცრუე. მეგობრებს ვუმალავდი, რადგან ვიცოდი, ამ ნაცნობობაზე მასხრად ამიგდებდნენ, მე ხომ უამრავი გოგონა მეხვეოდა თავს და სერიოზულად არავის ვუყურებდი.... მასთან ერთად კი თავს კარგად ვგრძნობდი, უბრალოდ და თავისუფლად ვიქცეოდი, მხოლოდ მაშინ ვიბნეოდი, როცა ძმაკაცებს შევხვდებოდი, რაღაცის მრცხვენოდა, მრცხვენია და ვნანობ. მე ხომ ნამდვილი სიყვარული, ერთგული ადამიანი, ზედმეტი თავმოწონების და სიამაყის გამო დავკარგე. მას კი გონება ავუბნიე და სული ავუფოროაქე. გოგონა გამოცდაზე ჩაიჭრა და სახლში დაბრუნდა. წავიდა სიყვარული, რომლისთვისაც არ ვიბრძოლე. ვებრძოლები მხოლოდ ჩემს თავს, ასეთი სიყვარული წვიმა ხომ არ არის, ისევ რომ მოვიდეს.

ნინო გიორგაძე
VIII-5კლასის მოსწავლე

ნოდარ ტაბიძე სკოლაში

გალაკტიონ ტაბიძის ძმისშვილის,ნოდარ ტაბიძის სტუმრობა № 32 სკოლაში დიდი პატივია  მოსწავლეების,მასწავლებლებისა  და მშობლებისათვის.
                                                                        2010 წელი.26 თებერვალი

თხზულებების განხილვა

თემა:,,ჩემი თვალით დანახული რუსული აგრესია”.



ნახატების გამოფენაც გაიმართა...

პედაგოგები და მოსწავლეები დიდი ყურაღებით უსმენდნენ თხძულებების პრეზენტაციას.........










ჟიურის წარმომადგენლები



სოფო მენაბდიშვილის თემა ,,ჩემი თვალით დანახული რუსული აგრესია” გაიგზავნა საკონკურსოდ.ავტორი აკეთებს თემის კომპიუტერულ ვერსიას.

ჩემი თვალით დანახული რუსული აგრესია

2008 წლის სისხლიანი აგვისტო შავ სუდარასავით გადაეფარა ჩემი ბავშვობის ულამაზეს დღეებს...
მანამდე მხოლოდ ფილმებში მქონდა ნანახი და გაგონილი ომის სისასტიკე და, როგორც ყველა ბავშვს, მეგონა, რომ ჩემს სტუმართმოყვარე, პატარა სამშობლოზე ხელს აღარ აღმართავდნენ...
ომის სისასტიკემ უხალისო, ცივი დახადა ლაღი და მოუსვენარი ზაფხული...
ამოუხსნელი გრძნობა დამეუფლა შიშნარევი გაურკვევლობა...
ყველაზე მეტად მაშინ შევიგრძენი, როგორი ძვირფასი იყო ჩემთვის თითოეული ქართველის სიცოცხლე...
ღმერთს ვთხოვდი შემწეობას ამ უსამართლო ომში...
ჩემი ხალხისადმი სიყვარულს მტრისადმი ბრაზი ემატებოდა...
,,მე ამ ომმა დიდი ტკივილი დამიტოვა, მაგრამ ამავე ომმა მასწავლა მამულის სიყვარული, მიწის ყოველი მტკაველის ფასი...
ომი დაიწყო!-გრგვინვასავით გაისმა შეძრწუნებული ძახილი და ელვასავით გაიკლაკნა საქართველოს კრიალა ცაზე.
ჩურჩული, ფუსფუსი, ყვირილი, გნიასი, ჩოჩქოლი ერთმანეთში გადაიხლართა და შიშნარევი გაკვირვების ცეცხლოვან ბურთულად ავარდა ცაში: ,,მუმლი მუხასაო, გარს ეხვეოდაო"...
მეხად დაატყდა საქართველოს ძმობა და მეგობრობა...
კარს მოგვადგა სისხლისმსმელი ვამპირი თავისი ჯალათებით, სასტიკი და დაუნდობელი...
შემოიჭრა ჩვენს სულში და ხატი და რჯული წაგვიბილწა...
.არადა, თითქოს ერთნაირად გვწამდა ერთმორწმუნედ!
ღალატის მახვილი აღმართა ჩვენზე დიდმა ,,მეგობარმა" და იმის მაგიერ, რომ მფარველი კალთა გადაეფარებინა და სხვისთვის არ მიეცა ჩვენი გათელვის უფლება, თავად გაგვთელა ,,რუსული ჩექმით!"
ჩვენიდამონება გადაგვარება განიზრახა!
ჩვენი გენისა და ჯიშის აღმოფხვრა სურდა...
სამადლოდ გაწვდილ ხელში ქვა ჩაგვიგდო!
მოვიდნენ სვავები,ყორნები და სისხლით შეგვღებეს, დაგვამუნჯეს, მშობლიურ ენაზე ლაპარაკი აგვიკრძალეს.
შავი სუდარა გადაეფარა საქართველოს ბრიალა მზეს. სამარადისოდ მოიქუფრა ჩემი ქვეყნის ცა. დღე დავკარგეთ, დღე ნათელი, დღე იმედიანი, მზე მოგვპარეს, დღე დაგვიბნელეს...
-მტარვალო მეზობელი, პირსისხლიანო ვეშაპო! ვერ შეგიცნო ცხვრის ტყავში გახვეული მგელი ჩემმა ხალხმა, ერმა გულმართალმა. ასეა, რასაც თავად ვერ იკადრებ, ძნელია სხვაზე იფიქრო. სწორედ ამ სიალალემ და მიმდობლობამ გაგვიჩინა მოუშორებელი ჭირი.
მოგვაშორე შენი კლანჭები, რატომ არ გვანებებ თავს?
გამუდმებით გვჯიჯგნი და გვწიწკნი, რატომ გვინაკუწებ სხეულს ასო-ასოდ?!
გვანაკუწებ და თვითონ კი ავი სულივით როკავ და ხარხარებ...
რატომ გაქვს სული ასეთი ბოროტებით სავსე?
დაიმახსოვრე! სულ რომ წაგვართვა ყველაფერი, რაც გაგვაჩნია, გულს ვერ ამოგვგლეჯ, სულს ვერ დაგვინაგვიანებ, მათ ვერ დაისაკუთრებ!
უკეთურო, განვედ, გაგვიშვი ყელში წაჭერილი მარწუხები, რომ ჩვენ, ჩვენი გზით ვიაროთ, ხომ არაფერი წაგვირთმევის შენთვის?!
რატომ დაივიწყე რჯული, რად შეუდექი იუდას გზას, რად მოგვიქნიე მახვილი, რატომ შემუსრე თუ კი რამ წმინდა არსებობდა შენში?
თუ ხვდება მაინც შენი დაბნელებული გონი ვის უცხადებს ომს?
რჯულს ამოფარებული ბინძური საქმეებით ითბობ ხელს ჯოჯოხეთის ცეცხლზე. ამას გიქადაგებს რწმენა?
,,გიყვარდეს მტერი შენი, ვითარცა მოყვასი შენი"... ,,არა გული გითქმიდეს სისხლისა მოყვასისა შენისათვის"...
თუ ნგაცდუნებს თვალი შენი, ამოიღე და განაგდე იგი..."-აი, რას გასწავლის შენი რჯული. მაშ იქნებ დროა გონს მოხვიდე, განეშორო ბოროტს და შეინანო... შეხედო
ღვთისმშობლის ხატს და მიხვდე, დროა თვალსა და ყელში აღარ გვეჩხირებოდე, შეწყვიტო რწმენის შებღალვა, დაივიწყო წარსული და თქვა:იცხოვრე, პატარა ივერთა ქვეყანავ, ლაღად და ბედნიერად, შენ ეს დაიმსახურე, შენ ამის სრული უფლება გაქვს".

სოფო მენაბდიშვილი
VIII-5 კლასის მოსწავლე
პედაგოგი:ლია ჩხაიძე

თებერვალი დადგაო....

რა ლამაზია დათოვლილი ჩემი თბილისი!

თებერვალი დადგაო,

ხეში წყალი ჩადგაო...

ჩიტმა-ჩიორამაო

საძირკველი გადგაო....

იუმორის კუთხე

აქ შემოგთავაზებთ ჩვენს მიერ შექმნილ პაროდიებს....

მასში ნაწილობრივ სიმართლეა გაშუქებული,

ბევრი ჩვენი ფანტაზიის ნაყოფია,

ბევრი კიდევ იუმორის გრძნობის დამსახურებაა...

ეს გოგონები მერვეკლასელები არიან...უკვე კარგად წერენ,აზრს თავისუფლად აყალიბებენ,გადმოსცემენ თავიანთ გრძნობებს...

სასიამოვნია არა მარტო მათი მოსმენა,არამედ -მათ გვერდით ყოფნაც...

სოფო მენაბდიშვილი,თაკო ზანგალაძე,ნინო გიორგაძე,სალომე ფოცხვერაშვილი

იუმორის კუთხე

ქ.თბილისის 32-ე საჯარო სკოლის

პედაგოგიური საბჭოს 2010 წლის 28 იანვრის

სხდომის ოქმი

სხდომას ესწრებოდა:ყველა მასწავლებელი.

მოისმინეს:დირექტორისმოხსენება 8-5კლასის საქციელების,წარმატებების,მიღწევების,საყვედურების,ქების წლიური შეჯამება.

აზრი გამოთქვეს:

მათემატიკის მასწავლებელი:,,-მერვე მეხუთე კლასში მყოფი ბავშვების დაახლოებით 60% მომყვება მუშაობაში,40% კი გაკვეთილის ათი ორმოცდამეხუთედ ნაწილს იგვიანებს,ხოლო დარჩენილ დროს უაზრო ლაპარაკსა და ძილში გაჰყავთ."

ფიზიკის მასწავლებელი:,,-მე მსგავსი კლასი არ მინახავს,სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ისინი თლუები არიან,თუმცა ნიჭიერები."

რუსულის მასწავლებელი:,,-ია ოჩენ ლუბლუ ვას, ი ია ზნაიუ ჩტო ანი ტოჟე ოჩენ ლუბლუტ მენა,ნო ნესმარტა ნა ეტა,ია ნე ხაჩუ ზა უხ აცენკოვ პატერიაც რაბოტუ.კეთილი ინებონ და ბევრი,ბევრი იმეცადინონ სხვამხრივ საუკეთესო კლასია."

ინფორმატიკა:,,-მე მგონი პროცესორები აქვთ ზოგზოგიერთებს გათიშულები."

მუსიკა:,,-როდესაც მე მათ ოპერაზე ვესაუბრები,ისინი არ ისმენენ,არაინტელექტუალურები არიან.

ექთანი:,,-მე მგონი ყველაზე ავადმყოფი კლასია!!!"

სკოლის დარაჯი:,,-ისინი გასართობად დადიან სკოლაში,არ მჭირდება მე მაგათი მოდიშები,ნახვამდის,გამარჯობა.უზდელი თაობა..."

ქართულის მასწავლებელი:,,-ესენი არიან ჩემი ძვირფასი სამოთხის გვრიტები"

გეოგრაფიის მასწავლებელი:,,- არაფრის გამკეთებლები არ არიან,იღრიჯებიან მთელი გაკვეთილი,იი ტყემალაძე თუ ვინცხა ოხრობაა.რო გადმოყრის 32-ვე კბილს.. აი წერუაშვილი კიდე სულ არ ლაპარაკობდა და ახლა კაციშვილი ვერ აჩერებს.იყვნენ ახლა მიყურონ თვალებდაყლეპილ ბაყაყებივით..უიი,იი ქველაძე,შტერი..ოი,იი შაქარაშვილი კი არა ჯანდაბიშვილი,გამომწარა მაგან ცხოვრება.ზოგს პეპლები უფრინავენ თავში... აგენი სოფლებში უნდა გაუშვა,ეგება რამე გამოვიდნენ.სოფელში მოიყვანენ ქლიავს და ტყემალს,ტყემალაძის ნაირებს"

დირექტორი:,,-გმადლობთ ყურადღებისთვის.განაგრძეთ გაკვეთილების ჩატარება,მე ახლავე შევადგენ ოქმს."

VIII 5 კლასი .თაკო სილოსანი.
28.01.10

სიმღერა და წარმატება...

ბავშვთა ფილარმონიის პრეზიდენტი ქალბატონი ლანა საყვარელიძე მომავალი თაობის ხელოვნებისადმი სიყვარულით აღზრდას ემსახურება.მრავალი შესანიშნავი კონცერტი უნახავთ თბილისის საკონცერტო დარბაზებში....ინტერესი დიდია....შრომაც ბევრია საჭირო....ქალბატონ ლანას წარმატებები ახარებს..........


კონცერტის წამყვანები

ნინი ებრალიძე გიგი გეგელაშვილთან ერთად....

წარმატებული კონცერტის შემდეგ...

ყვავილები უხდება კონცერტს....

კონკურსი-,,ჩემი თვალით დანახული რუსული აგრესია”

ამ თემაზე 32-ე საჯარო სკოლაში უკვე ჩატარდა გაკვეთილი...პედაგოგმა ასმათ ჭარელიძემ ლიტერატურულ სალონში შეკრიბა მოსწავლეები და მასწავლებლები...
ეს იყო 2008 წლის აგვისტოს საშინელი დღეების გამოძახილი...

განათლების სამინისტრომ 30 იანვარს გამოაცხადა კონკურსი,,ჩემი თვალით დანახული რუსული აგრესია”...

ამ თემაზე უნდა მომზადდეს ნახატები და თავისუფალი თემები....

აბა,გვრიტებო!

მოსინჯეთ ფუნჯი და კალამი!

სისხლიანი აგვისტო

მე არასოდეს დამავიწყდება ის წუთები ,უძილო ღამეები და დიდი გულის ტკივილი ,რომელიც აგვისტოში გადავიტანე.... 2008 წლის სისხლიანი აგვისტო ,მჯერა, როგორც ჩემთვის ,ისე ყველა ქართველი ადამიანისთვის ძნელი გადასატანი იყო . არასოდეს წარმომედგინა საქართველოს თავს ასეთი დიდი უბედურება თუ დაატყდებოდა.

მეშინოდა,ყველგან ბომბი მელანდებოდა.მეგონა ,რომ ჩამოვარდებოდა ბომბი იქ, სადაც ვიყავი და ერთ წუთში, უეცრად ყველაფერი დამთავრდებოდა... თურმე ცხოვრება წამიერი ყოფილა .შეიძლება დღეს ხარ, მაგრამ არ იცი, რა მოხდება ხვალ,გაგითენდება თუ არა ხვალინდელი დღე.

ვლოცულობდი,მხოლოდ ერთ დიდი იმედი მქონდა, მჯეროდა, რომ საქართველოს ღვთისმშობელი დაიფარავდა. ის ხომ ღვთისმშობლის წილხვედრი ქვეყანაა. ამ ომმა დამანახა, რომ საქართველო ,მიუხედავად შიდა პრობლემებისა, ერთიანია. პატარა საქართველო უზარმაზარ რუსეთს ეომებოდა.ჯარისკაცები ძალ-ღონეს არ იშურებდნენ ,თავიანთი სამშობლო რომ გადაერჩინათ. ამან კი გამახსენა ჩემი სამშობლოს მამაცი წინაპრები, რომლებიც მტრებს უშიშრად უმკლავდებოდნენ და სისხლის ბოლო წვეთამდე იბრძოდნენ....

ის ცრემლიანი დღეები ,რომელიც ჩემმა სამშობლომ გადაიტანა ,ჩემი მეხსიერებიდან არასოდეს წაიშლება.... იმ მძიმე დღეებში ბაგრატის ტაძარში ვილოცე და უფალს ჩემი ყველაზე დიდი ნატვრა- ჩემი სამშობლოს გადარჩენა ვთხოვე.....

რაზმაძე ლიკა

VIII- 5 კლასი